روز دوازدهم شهر رمضان قريب سه ساعت به غروب مانده ، ايشان مي فرمايند :
مرا مرخص كنيد به منزل بروم ، سادات در آنجا تشريف آورده و منتظر من ميباشند !
دكتر مي گويد : ابداً امكان ندارد كه شما به خانه برويد ، ايشان به دكتر مي گويد :
ترا به جدّه ام فاطمه زهرا سلام الله عليها قسم ميدهم كه بگذار من بروم !
سادات مجتمعند و منتظر مَنَند ، من يكساعت ديگر از دنيا مي روم !
دكتر كه سوگند اكيد ايشان و اسم فاطمه زهرا سلام الله عليها را مي شنود اجازه مي هد ،
و به اطرافيان ايشان مي گويد : فعلا حالشان رضايت بخش است و ارتحالشان به اين زوديها نمي شود .
ايشان در همان لحظه به منزل مي آيند ، و اتفاقا پسران حاج صمد دلّال (باجناقشان) كه خاله زاده گان
فرزندانشان هستند در منزل بوده اند و از ايشان درباره اين آيه مباركه : إنَّا سَنُلقِي عَلَيْكَ قَولَاً ثَقِيلًا
( ما تحقيقا اي پيغمبر بر تو كلام سنگين را القاء خواهيم نمود.) مي پرسند كه :
مقصود از قول ثقيل در اين آيه چيست ؟! آيا مراد و منظور هبوت جبرائيل است ؟!
ايشان در جواب مي فرمايند : جبرائيل در برابر عظمت رسول الله ثقلي ندارد تا از آن تعبير به قول ثقيل گردد .
مراد از قول ثقيل ، اوست ، لا هُوَ إلّا هُو است !
در اين حال حناي خمير كرده مي طلبند و بر رسم دامادي جوانان عرب كه هنگام دامادي دست و پاهايشان را حنا مي بندند و مراسم حنابندان دارند ، ايشان نيز ناخنها و انگشتان پاهاي خود را حنا مي بندند و مي فرمايند : اطاق را خلوت كنيد !
در اين حال رو به قبله مي خوابند ، لحظاتي كه مي گذرد و در اطاق وارد مي شوند ،
مي بينند ايشان جان تسليم نموده اند .
دكتر سيد محمد شُروفي مي گويد : من بر اساس كلام سيّد كه گفت : من تا يكساعت ديگر از اينجا ميروم ، در همان دقائق به منزلشان رفتم تا ببينم مطلب از چه منوال است ؟!
ديدم سيّد رو به قبله خوابيده است ، چون گوشي را بر قلب او نهادم ديدم از كار افتاده است .
آقازادگان ايشان مي گويند : در اين حال دكتر برخاست و گوشي خود را محكم زمين كوفت و هاي هاي گريه كرد ، و خودش در تكفين و تشييع شركت كرد .
بدن ايشان را شبانه غسل دادند و كفن نمودند و جمعيت انبوهي غير مترقّب چه از اهل كربلا و چه ار نواحي ديگر كه شناخته نشدند گرد آمدند و با چراغهاي زنبوري فراوان به حرمين مطّهرين حضرت أباعبدلله الحسين و حضرت أباالفضل العباس عليهما السلام برده ، و پس از طواف بر گرد آن مراقد شريفه ، در وادي الصّفاي كربلا در مقبره شخصي اي كه آقا سيّد حسن براي ايشان تهيه كرده بود به خاك سپردند .
(روح مجرد ص 662)

قَلبي يُحَدِّثُني بِأ نَّكَ مُتلِفي     روحي فِداكَ عَرَفتَ أمْ لَمْ تَعرِفِ
(دل من با من ميگويد كه تو تلف كننده من هستي ، روحم به فدايت ، بفهمي يا نفهمي ؟!

لَمْ أقْضِ حَقَّ هَواكَ إنْ كُنْتُ الَّذي     لَمْ أقضِ فيهِ أسًي وَ مِثلي مَن يَفي
(من حق عشق و هواي تو را وفا نكرده ام اگر از شدّت حزن و تأسف نمرده باشم ،
در حالي كه من از زمره وفا كنندگان مي باشم .)

ما لي سِوَي روحي وَ باذِلُ نَفْسِهِ     في حُبِّ مَن يَهْواهُ لَيْسَ بِمُسْرِفِ
(من به جز روحم چيزي ندارم كه فدا نمايم ، و كسيكه جان خود را در راه محبوبش بذل و ايثار كند ،
اسراف ننموده است.)

فَلَئِنْ رَضيتَ بِها فَقَد أسْعَفْتَني     يا خَيبَةَ الْمَسعَي إذا لَمْ تُسْعِفِ
( بنابر اين اگر به فدا شدن روحم راضي شدي حقا حاجت مرا برآورده اي ،
و اي واي بر خسران و زيانِ سعي و كوشش من اگر حاجتم را برنياوري ! )

يا مَانِعي طيبَ المَنامِ وَ مانِحي     ثَوْبَ الْسَّقامِ بِهِ وَ وَجْدِي الْمُتْلِفِ
(اي آنكه به واسطه وجودت ، خواب آرام و خوش را از من ربودي و
لباس مرض و عشق جانگداز مهلك به من دادي ! )

عَطْفًا عَلَي رَمَقي وَ ما أبْقَيْتَ لي     مِنْ جِسْميَ الْمُضْنَي وَ قَلبِي الْمُدْنَفِ
( بر اين رمق و بقيه حيات باقيمانده ، و بر آنچه را كه براي من از جسم مريضم
و از قلب بسيار بيمارم جاي گذارده اي ، تلطّفي كن و نظري نما ! )

فَلْوَجْدُ باقٍ وَ الْوِصالُ مُماطِلي     وَالصَّبْرُ فانٍ وَ اللِقآءُ مُسَوِّفي
( زيرا كه عشق سوزان من باقي است و در وصال كوتاهي ميكني ،
و صبر و تحمل من فاني شده است و در لقاء به تأخير حواله ميدهي ! )
«إبن فارض»

                                                بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم
توحيد است که اصل است و بس ، و به سوی اوست راه ، و اوست قطب و کانون .
و گرداگرد  اوست مدار و گردش و گرديدن و به چرخ درآمدن ، اوست تاج بر تارک عارفان .
بواسطه اوست که سيادت پيدا نمودند و سرور و سالار شدند . و به اخلاق اوست که متخلق گشتند .
و برای اوست که منقاد و مطيع آمدند ، و او راجع به ايشان بسيار مهربان و خوشرفتار و بسيار پيوند زننده و وصل کننده است ، از اوست ابتدا و به سوی اوست وصل .
توحيد دلهايشان را به نور حکمت و ايمان منوّر گردانيد ، و سينه هايشان را گسترده و منشرح نمود .
پس به اخلاق قرآن متخلّق گشتند و معانی آنرا فهم کردند ، و مراد و معنی آن برای آنها واضح شد .
پس فکر ايشان در قرآن به طول انجاميد تا خواب خوشگوار را از چشمانشان برگرفت ، و ديگر نتوانستند بر روی اهل و اولادشان درنگ بنمايند ، و با پرستش پروردگارشان احدی را شريک گردانند .
توحيد ، روشنی بخش در مشکوة قلوب عارفان است ، از او سخن می گويند ، و از جمال و جلال او پرده بر می دارند و اظهار می کنند ، و ابداً التفاتی به ما سوی او ندارند .
و غير از مولا و آقايشان در صندوقچه و خزانه دل ، کسی را ذخيره نمی نمايند .
چرا که اوست حيات و زندگی نوين آنها ، و به واسطه توحيد است که خورشيدشان ميدرخشد و نور افشانی مي نمايد .
توحيد ، ايشان را به فهميدن و ادراک کردن معانی دقيقه و رموز مخفيّه کمک می کند و امداد می نمايد ،
تا بدينوسيله در ميان موجود باقی و موجود فانی فرق می گذارد و تميز می دهد .
روی اين زمينه از توحيد تعبير می کنند به معانی روحانيه و مفاهيم مجرّد و ملکوتيّه ای که از فهميدن آنها صفات بشر قاصر است ، و فقط کسی که با توحيد زنده باشد و دارای مشاهده ربوبيّه باشد می تواند
آن معانی را بگيرد و بفهمد و در خود نگهدارد و حفظ کند ، و کسيکه به نعمتهای بهشتی قانع و راضی شده است از ادراک آن معانی عاجز است .
لهذا برای عارف لذتی نيست مگر ياد مولايش ، زيرا که اوست کليّت و جمعيّت او ، و اوست ظاهر به عبادت او . با علمش از روی او پرده بر می دارد ، و او را برای بيان و دلالت ، هدايت می نمايد ، و سرّش از سرّ مولايش مدد می گيرد .
پس زبان وی را به حکمت گويا می گرداند ، و خلائق را به سويش مجذوب می کند ، و امّت را بوسيله او هدايت مي نمايد ، و از جلوی ديده باصره و چشم بصيرت وی پرده بر می کشد ،و بر قلبش تجلیّ می کند کسی که از رگ گردن او به او نزديکتر است .
بر اين اساس متفرّقات و گسيختگيهای او التيام می پذيرد و تأليف می شود ، پس از رسوم خود فانی می شود ، و برای او اظهار مخفيّات و اسرار می کند ، و به علوم خودش وی را تشريف می بخشد ، پس زمينش به اهتزاز آمده سرسبز و خرّم می گردد،و آب فرو رفته چشمه اش از نو می جوشد و فوران میزند، و دلش را می گشايد و وسعت می دهد ، وسعتی که نه زمينش و نه آسمانش بقدر سعه و گسترش آن نخواهد بود .
(روح مجرّد ص 478)
........................................

ای تير غمت را دل عشّاق نشانه
عالم به تو مشغول و تو غائب ز ميانه

مقصود من از کعبه و بتخانه توئی تو
مقصود توئی کعبه و بتخانه بهانه

حاجی به ره کعبه و من طالب ديدار
او خانه همی جويد و من صاحب خانه

چون در همه جا عکس رخ يار توان ديد
ديوانه منم من که روم خانه به خانه

هر کس به زبانی صفت حمد تو گويد
بلبل به نواخانی و قمری به ترانه

گه معتکف ديرم و گه ساکن مسجد
يعنی که تو را می طلبم خانه به خانه